Audrey Hepburn

Ciekawostki

Była ulubioną aktorką Stanleya Kubricka.


Rok po roku zdobyła Oscara i Nagrodę Tony - w 1953 Oscara za "Rzymskie wakacje" i Tony w 1954 roku za "Odyna".


Tym co i jak nosiła Aundrey, swoim makijażem, fryzurą i stylem bycia, ucieleśniała marzenia młodego pokolenia. Wykreowała styl, który łączył wdzięk i elegancję lat 50-tych z modernistycznymi dążeniami następnej dekady


W 1967 roku zagrała role w "Dwoje na drodze" i "Doczekać zmroku". Akademia Filmowa, przyznając jej swoją nominację, musiała dokonać wyboru pomiędzy tymi dwoma tytułami. Ostatecznie wybrano "Doczekać zmroku".


Była muzą projektanta Huberta de Givenchy. To dla niej zaprojektował długą czarną suknię do filmu "Śniadanie u Tiffany'ego". Projekty strojów aktorka nosiła też w pozostałych filmach, w których grała m.in. w „Sabrinie", „Zabawnej buzi", „Miłości popołudnia" czy w telewizyjnym „Love Among Thieves".


Magazyn Premiere umieścił ją na 18 pozycji 100 Największych Gwiazd Kina.


Jej imieniem nazwano odmianę tulipana.


Amerykański Instytut Filmowy umieścił ją na 3 pozycji 50 Największych Legend Kina.


Pośmiertnie przyznano jej nagrodę Jean Hershold za pracę humanitarną.


W 1954 odbierała Oscara z rąk Jeana Hersholta za rolę w filmie "Rzymskie wakacje". W 1993 roku została pośmiertnie odznaczona nagrodą jego imienia - Jean Hersholt Humanitarian Award.


Magazyn Entertainment Weekly umieścił ją na 21 pozycji 100 Największych Gwiazd w Historii Kina.


W 1993 roku, stała się trzynastą osobą, która zdobyła tzw. "Triple Crown of Acting" - zaszczytny tytuł przyznawany osobom, które w swojej karierze zdobyły trzy najważniejsze nagrody aktorskie - Oscara, Tony oraz Emmy. Oscara dostała za "Rzymskie wakacje" (1953), Tony za sztukę "Odyn" (1954), zaś Emmy za miniserial "Gardens of the World with Audrey Hepburn" (1993).


W jej żyłach płynęła krew belgijska, holenderska, angielska i irlandzka.


W 1990 roku magazyn People umieścił ją na liście 50 Najpiękniejszych Ludzi Świata.


Po występie w "Doczekać zmroku" (1967) oferowano jej m.in. role w filmach: "Mikołaj i Aleksandra" (1971), "40 karatów" (1973), "Punkt zwrotny" (1977). W tym czasie Audrey postanowiła wycofać się z kina na kilka lat i nie przyjęła żadnej z propozycji, poświęcając swój czas na wychowanie syna.


Podczas kręcenia filmu "Unforgiven" (1961), Audrey nieszczęśliwie spadła z konia i poważnie uszkodziła swój kręgosłup.


Podczas II wojny światowej, 16-letnia Audrey Hepburn pracowała jako wolontariuszka w holenderskim szpitalu. Podczas bitwy pod Arnhem, do szpitala trafiło wielu rannych żołnierzy. Jednemu z ciężko rannych brytyjskich spadochroniarzy Audrey pomogła wrócić do zdrowia. Tym żołnierzem był Terence Young, przyszły reżyser filmowy. Ponad 20 lat po tym zdarzeniu, Young wyreżyserował film z Audrey w roli głównej - "Doczekać zmroku" (1967).


Miała zagrać główną rolę w filmie "Smak miodu" (1961).


W 1997 roku brytyjski Empire umieścił ją na 50 pozycji 100 Największych Gwiazd Wszechczasów.


Była pierwszą kandydatką do roli Chris MacNeil w "Egzorcyście" (1973).


Audrey sama zaśpiewała większość piosenek w musicalu "Zabawna buzia" (1957).


Na cześć Audrey nazwano ulicę w Holandii w Doorn (1959).


Była największą muzą Givenchiego.


W 2006 roku, magazyn Premiere umieścił rolę Holly Galighty ze "Śniadania u Tiffaniego" na 32 pozycji 100 Największych Ról Wszechczasów.


Audrey Hepburn zaśpiewała "Happy Birthday Mr. President" prezydentowi Kennedy'iemu w 1963r.


Znała angielski, francuski, hiszpański, włoski, holenderski i flamandzki.


W 2004 roku otrzymała tytuł najpiękniejszej kobiety wszech czasów. Ranking na najpiękniejszą kobietę świata został przeprowadzony przez szereg specjalistów od makijażu i charakteryzacji, fotografów oraz szefów agencji modelek. Aktorka została oceniona jako numer jeden nie tylko pod względem wspaniałej zewnętrznej urody, ale także wewnętrznej. Audrey wygrała z 76% głosów.


W 2003 roku obywatele Rzymu wyróżnili Audrey Hepburn w 50-tą rocznice zdobycia przez nią Oscara za rolę w filmie "Rzymskie wakacje" organizując w stolicy Włoch wystawę, na której można było zobaczyć 130 eksponatów związanych z promocją filmów aktorki. Zebrane pieniądze zostały przekazane na budowę szkoły, której sponsorem był UNICEF (przypomnijmy, że Hepburn była ambasadorem dobrej woli UNICEF-u).


W filmie "My fair lady" śpiew Audrey Hepburn został zdubbingowany głosem Marnie Nixon.


Audrey Hepburn i Hubert de Givenchy razem wybrali kreacje do filmów: "Sabrina", "Zabawna buzia", "Śniadanie u Tiffany'ego", "Miłość po południu", "Szarada", "Kiedy Paryż wrze" i "Jak ukraść milion dolarów".


Na planie "Rzymskich wakacji" Audrey i Gregory Peck nawiązali romans. Nie trwał długo, ale przyczynił się do rozpadu małżeństwa Pecka.


W 2003 roku znalazła się razem z Gregorym Peckem na 3 miejscu w rankingu zorganizowanym przez stację telewizyjną E! na najgorętsze hollywoodzkie pary ekranowe, za film "Rzymskie wakacje".


Od 1988 roku do śmierci pełniła rolę Ambasadora Dobrej Woli w UNICEFIE. Często podróżowała po Ameryce Łacińskiej i Afryce.


Podczas pracy nad "Sabriną" Audrey zakochała się w Williamie Holdenie. Porzuciła go jednak kiedy dowiedziała się, że na wskutek sterylizacji aktor nie może mieć dzieci.


Miała tylko jeden dom, "La Paisible" we wsi Tolochenaz. Kiedy umierała, chciała odejśc właśnie tam. Tak też się stało.


Jej ostatnim partnerem i towarzyszem życia był Robert Wolders, były aktor duńskiego pochodzenia i wdowiec po śmierci aktorki Merle Oberon.


Ma swoją gwiazdę na Walk of Fame przy 1650 Vine Street.


Kiedy pracowała dla UNICEF-u, zamieniła eleganckie kostiumy gwiazdy na luźne, wygodne ubrania, by czuć się wygodniej.


Orson Welles nazwał ją "świętą patronką anorektyczek".


Podczas kręcnia "Dwojga na drodze" jej małżeństwo z Melem Ferrerem chyliło się ku upadkowi. Miała wówczas romans z Albertem Finneyem.


Choć rola siostry Luke w "Historii zakonnicy" przyniosła jej "tylko" nominację do Oscara, to jednak zyski z filmu zapewnły jej profity do końca jej dni.


W 2006 roku zajęła pierwsze miejsce w rankingu najpiękniejszych kobiet wszech czasów, przeprowadzonym przez brytyjski magazyn "New Woman".


W 1940 jej brat został przez Niemców wywieziony do obozu pracy, a wuj i kuzyn zostali straceni jako wrogowie III Rzeszy.


W 1992 roku odznaczono ją Prezydenckim Medalem Wolności, który otrzymała za swoje poświęcenia na rzecz pracy w UNICEF-ie.


Jest jedną z czterech tylko osób, którym udało się zdobyć wszystkie najważniejsze amerykańskie nagrody. Audrey to laueratka Oscara, jego teatralnego odpowiednika Tony, nagrody Emmy oraz Grammy, za nagrane na płycie bajki dla dzieci.


Legendarna piosenka "Moon River" ze "Śniadania u Tiffany'ego" została napisana specjalnie dla Audrey. Jej twórca, Henry Mancini, twierdził, że nikt nie rozumiał jej lepiej od Audrey.


Miała zagrać w filmie Hitchcocka "No Bail for the Judge", ale porzuciła ten projekt, gdyż nie chciała grać w scenie gwałtu. Hitch porzucił ten projekt i nakręcił legendarną "Psychozę".


Pracowała w młodości jako asystentka dentysty.


Gdziekolwiek podróżwoała, brała ze sobą tyle prywatnych rzeczy, ile tylko mogła.


Po roli w "Powrocie Robin Hooda" u boku Seana Conerry'ego zrezygnowała z kariery filmowej, zdegustowana przemocą i seksem, jakie zagościły w filmie. Audrey wróciła już tylko raz, subtelną rolą anioła w "Na zawsze" Stevena Spielberga.


Jej ostatnie słowa brzmiały: "Pamiętajcie o dzieciach, kiedy odejdę, by nigdy nie były głodne".


Perfumy "L'Interdit" Givenchy stworzył specjalnie dla niej i przez długi czas nikt prócz Audrey ich nie używał.


Wyznała, że w czasie wojny z braku jedzenia żywiła się tulipanami i próbowała piec chleb z trawy.


Jej matka była po części żydowskiego pochodzenia.


W 2003 roku uzyskała miano najlepiej ubranej kobiety wszech czasów. Ranking przygotował magazyn "Vogue".


Osobiście Audrey czuła, że wybranie jej do roli Holly w "Śniadaniu u Tiffany'ego" było nietrafne.


Audrey przeszła zdjęcia próbne do roli w "Quo vadis" Mervyna Le Roya, ale na tym się skończyło.


Audrey była nałogową palaczką.


Matka Audrey, baronowa Ella van Heemstra, przez pewien czas przed wojną działała wraz z mężem w Britis Union of Facists (brytyjski odłam faszystowski). Przez przynależność do tej organizacji w przeszłości Ella nie mogła liczyć na zaufanie członków antyhitlerowskich bojówek podziemnych.


Na początku jej kariery proponowano Audrey zmianę nazwiska, gdyż obawiano się reakcji Katherine Hepburn, wówczas już bardzo znanej aktorki. Audrey odmówiła jednak.


Przed rozpoczęciem prac nad "Gigi" producent zafundował Audrey dla relaksu pięciodniową wycieczkę promem "Queen Mary". Luksus i przepych przytłaczały nieco młodą Brytyjkę, jednak na pokładzie Audrey udostępniono mnóstwo słodyczy, o których mogła wcześniej tylko marzyć. Przez ten czas przybyło jej 5 kilogramów, więc przeszła na specjalną dietę, aby je zrzucić, co było wymogiem producenta.


Agentką Audrey była m.in. Kay Brown, asystentka Davida O. Selznicka, producenta "Przeminęło z wiatrem", która specjalnie dla niego streściła powieść Mitchell, co zadecydowało o zakupie praw autorskich.


Wiele źródeł błędnie podaje informacje, jakoby Audrey była Belgijką. Co prawda na świat przyszła w Brukseli, ale była pół-Brytyjką, pół-Holederką, a obywatelstwo miała brytyjskie.


Znana firma "Longines" zajmująca się produkcją wysokiej klasy zegarków, wykorzystuje osobę Audrey Hepburn w promowaniu swoich produktów.


By wspomóc walczących w czasie okupacji w podziemnych organizacjach rodaków, Audrey występowała na prywatnych pokazach baletowych, na których zbierano dla niej pieniądze.


Audrey jest jedyną aktorką, która prezentowała Najlepszy Film Roku (1955, 1960, 1966, 1975) aż czterokrotnie podczas rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej.


Audrey Hepburn była jedną z kandydatek do roli tytułowej "Cleopatry" z 1963, ale ostatecznie wybrano Elizabeth Taylor.


Jej syn z małżeństwa z Melem Ferrerem, Sean, jest producentem filmowym i asystentem reżysera.


Peter Glennville kiedy przystąpił do realizacji filmu "Summer and Smoke" na podstawie sztuki Tennessee Wiliamsa pomyślał o Audrey do roli głównej. Ostatecznie zdecydował się na Geraldine Page.


Hollywoodzcy producenci postawili brytyjskiemu reżyserowi Tony Richardsonowi warunek, że sfinansują produkcję jego filmu "Smak miodu", jeśli do głównej roli zaangażuje Audrey. Reżyser wybrał jednak nieznaną nikomu Ritę Tushingham.


Jerome Robbins i Robert Wise widzieli w roli Marii w "West Side Story" właśnie Audrey. Aktorka jednak odmówiła, ponieważ miała inne zobowiązania.


Audrey Hepburn przyjaźniła się z wielkim powojennym projektantem Hubertem de Givenchy.


Marzeniem Audrey był balet, ale miała do tego za długie nogi i była zbyt wysoka (miała 172 cm). Swego czasu pobierała nauki w londyńskiej szkole Marie Rambert.


Audrey w dzieciństwie nie lubiła lalek ani typowo dziewczęcych zabaw. Była typową chłopczycą, wychowaną razem z dwoma przyrodnimi braćmi Alexandrem i Ianem.


Była ulubioną aktorką Stanleya Kubricka, który próbował ją namówić do roli Varinii w "Spartakusie". Do współpracy jednak nie doszło.


Audrey odmówiła udziału w filmowej adaptacji "Gigi", dzięki której święciła trimufy na Boradwayu.


Audrey bardzo przeżyła wojnę. Jako dziecko pomagała działającym w podziemiu, m.in. swojemu najstarszemu przyrodniemu bratu Alexandrowi. Aby w razie potrzeby móc wiarygodnie się wytłumaczyć, specjalne informacje i kartki żywnościowe trzymała w torbie albo kieszeni, a nie np. w butach, bo w razie odkrycia spisku miałaby kłopoty. Ponadto pewnego dnia niosła jakieś ważne informacje ukrywającemu się człowiekowi i by nie wzbudzić podejrzeń SS-manów schyliła się na łące i narwała kwiatów, po czym ze swoim wrodzonym urokiem podała je niemieckim oficerom. Oni, oczarowani, nie przeszukali jej. Z kolei innym razem Audrey na jednej z ulic wpadła na niemieckiego oficera i ten kazał jej ustawić się razem z innymi dziewczętami wywożonymi do obozu pracy. Audrey wykorzystała chwilę nieuwagi oficera i bardzo prędko pobiegła między uliczkami. W obawie, że ktoś mógł ją gonić, schowała się w jakimś ciemnym pomieszczeniu i przeczekała tam kilkanaście godzin.


Tytułową rolę Gigi w adaptacji powieści Colette powierzyła jej sama autorka. Wypatrzyła ją w epizodycznej roli w "Secret People".


Jennifer Love Hewitt zagrała ją w filmie telewizyjnym "The Audrey Hepburn Story" w 2000 roku.


Kiedy nie otrzymała nominacji do Oscara za rolę Elizy Dollittle w "My Fair Lady", Katherine Hepburn wysłała jej pocieszający telegram - "nie przejmuj się - któregoś dnia dostaniesz nominację za rolę, która nie będzie tego warta". Jak na ironię, kiedy Audrey w 1967 roku otrzymała swoją kolejną nominację (zarazem ostatnią) za "Doczekać zmroku" przegrała z Katherine Hepburn. Wielu twierdziło, że rola Katherine była właśnie jedną z takich, które nie zasłużyły na wyróżnienie.


Złożyła sobie przysięgę, że nigdy nie przekroczy wagi 50 kilo. Z wyjątkiem okresu ciąży, przyrzeczenia dotrzymała.


Zmarła na raka okrężnicy w Tolochenaz, Szwajcaria i tam została pochowana.


Miała 170 cm wzrostu.


W 1990 na jej cześć nazwano jedną z odmian tulipana.


Joshua Logan proponował Audrey rolę w filmie "South Pacific". Aktorka odrzuciła ofertę.


Odrzuciła rolę w "Dźwiękach muzyki" (1965).


Miała zagrać w filmowej ekranizacji Piotrusia Pana, jednak Walt Disney, który jako pierwszy przeniósł na ekran w formie bajki tą historię użył wszystkich swoich wpływów, by do adaptacji z udziałem prawdziwych aktorów nigdy nie doszło. Projekt porzucono.


Blake Edwards widział ją w roli Hrabiny w "Różowej Panterze" (1964). Ostatecznie rolę zagrała Claudia Cardinale.


Miała powtórzyc swoją wielką sceniczną kreację w sztuce "Ondine" na dużym ekranie. Ówczesny mąż aktorki i rezyser sztuki zażądał jednak pełnej artystycznej kontroli nad filmem i projekt nigdy nie doczekał się realizacji.


Tuż po skończeniu zdjęć do filmu "Dwoje na drodze" we Francji, Audrey udała się do
Hollywood, by zagrać w "One step more" z Rossano Brazzim. Kiedy dojechała na miejsce, okazało się, że projekt upadł.


W 1968 roku zaproponowano jej rolę lesbijki w "Richard's Things", jednak aktorka odmówiła.


Joshua Logan zaproponował Audrey rolę Japonki w filmie "Sayonara" z Marlonem
Brando, jednak aktorka odmówiła.


20th Century Fox chciało obsadzić Audrey w głównej roli w filmie "The Prime of Miss Jean Brodie". Tą oscarowa rolę dostała jednak Maggie Smith.


Alec Guinnes zarekomendował Audrey do głównej roli w filmie "Quo Vadis", jednak reżyser Mervyn Le Roy uznał, że nie jest wystarczająco znana.


W 1969 Mel Ferrer pragnął, by Audrey zagrała z nim w "Mayerling". Audrey wycofała sie z projektu, ponieważ tuż przed rozpoczęciem zdjęć para rozwiodła się.


Miała zagrać Anne Sullivan w filmie "Cudotwórczyni" (1962), jednak reżyser Arthur Penn się nie zgodził.


Charles Chaplin chciał zagrac z Audrey w swoim filmie "Limelight". Nic z tego nie wyszło.


Aktorka i reżyserka Jeanne Moreau napisała scenariusz specjalnie z myslą o Audrey zatytułowany "Lumiere", jednak aktorka grała wtedy w "Robin i Marian".


Hitchcock zaangażował aktorkę do głównej roli w "No Bail for the Judge", jednak Audrey zaszła w ciążę i wycofała się z projektu. Film nigdy nie został nakręcony.


Odrzuciła rolę w "Pożegnaniu z Afryką" (1985).


Mimo że Audrey zmarła w 1993 roku reżyser John Woo rozważał jej kandydaturę do głównej roli w "Mission: Impossible II". Ostatecznie zamiast komputerowej kreacji, zdecydowano się na aktorkę z krwi i kości - Thandie Newton.


Stanleyowi Kubrickowi bardzo zależało, by Audrey Hepburn zagrała główną żeńską rolę w filmie "Napoleon". Aktorka odmówiła, zaś sam projekt nie został zrealizowany.


Zająła 13. miejsce w plebiscycie brytyjskiego Channel 4 "100 Greatest Movie Stars".


Sukces jej wcześniejszych filmów oraz chemia między aktorką a Peterem O'Toolem (z którym zagrała w filmie "Jak ukraśc milion dolarów") sprawiły, że była brana pod uwagę do roli w "Goodbye Mr. Chips" (1969). Zarówno reżyser filmu Herbert Ross, jak i Audrey uznali ten wybór za zły.


Odmówiła powtórzenia swojej scenicznej roli w musicalu "Gigi" (1958), tłumacząc, że jest wycieńczona pracą.


George Stevens rozważał jej kandydaturę do roli w filmie "Olbrzym" (1956). Uznano jednak, że jest "zbyt wyszukana" do roli.


Jacques Demy pragnął, by główne role w jego filmie "Panienki z Rochefort" (1967) zagrały Audrey i Brigitte Bardot. W rolach filmowych sióstr wystąpiły jednak najprawdziwsze siostry - Catherine Deneuve i Francois Dorleac.


Zamiast w krótkim epizodzie w filmie "Szajka z Lawendowego Wzgórza" miała pojawić się w tym filmie w większej roli, jednak miała inne zobowiązania filmowe.


Hal Wallis zakupił prawa do ekranizacji powieści M. Luisy Bombal "House of Mist" z myślą o Audrey w roli głównej. Bombal odrzuciła ten pomysł, zaś sam projekt nigdy nie doczekał sie realizacji.


Miała zagrać główną rolę w filmie "Hawaje" (1966), jednak nie mogła dojść do porozumienia z wytwórnią co do wysokości gaży. Rolą dostała Julie Andrews.


Blake Edwards chciał by Audrey zagrała w jego komedii "Darling Lili". Ostatecznie rola trafiła do Julie Andrews.


Visconti widział Hepburn w roli Markizy w swoim filmie "Portret rodzinny we wnętrzu". Audrey odmówiła twierdząc, że charakter postaci nie współgra z jej kinowym wizerunkiem.


William Wyler, z którym Audrey pracowała przy "Rzymskich wakacjach" (1953) chciał ponownie spotkać się z aktorką na planie i obsadzić ją w głównej roli w filmie "Kolekcjoner" (1965). Nic z tego jednak nie wyszło.


Kiedy świat obiegła wiadomość, że Elizabeth Taylor umiera na zapalenie płuc, w roli Kleopatry miała ją zastąpić właśnie Audrey.


Cary Grant z którym wystąpiła w Szaradzie [1963] chciał aby to ona zagrała rolę Catherine Freneau w filmie Ojciec Wirgiliusz [1964]. Aktorka musiała ją jednak odrzucić z powodu innych obowiązków zawodowych.


Miała zagrać krolową Izabelę w filmie "Ferdinand and Isabella" w rezyserii swojego męża Mela Ferrera. Projekt porzucono z powodu braku pieniędzy.


Odrzuciła rolę Anny Frank w filmie Pamiętnik Anny Frank [1959] ponieważ jako dziecko mieszkała w okupowanej Holandii gdzie widziała okrucieństwo nazistów i nie chciała pracować przy filmie, który przywołałby te bolesne wspomnienia. Ostatecznie angaż otrzymała Millie Perkins.


Audrey Hepburn za swoją rolę w filmie "Wojna i pokój" otrzymała 350 tysięcy dolarów, co wówczas było rekordowym wynagrodzeniem dla aktorki. Gdy zawiadomiono o jej rekordzie, Hepburn skromnie powiedziała do swojego agenta: "Nie jestem tyle warta. To niemożliwe. Proszę nie mówić nikomu."


Cary Grant, pragnął, by Audrey ponownie wystąpiła z nim w duecie w filmie "Father Goose" (aktorzy spotkali się wcześniej na planie filmu "Szarada"). Audrey miała jednak inne zobowiązania i Leslie Caron otrzymała rolę.


W 1965 David Lean namawiał Audrey do roli żony dr. Żywago, jednak aktorka nie chciała współpracować z reżyserem słynącym z trudnego i ciężkiego charakteru.


Cecil B. DeMille chciał aby Hepburn zagrała rolę Królowej Nefretiri w filmie Dziesięcioro przykazań [1956], jednak aktorka odrzuciła tę ofertę ponieważ nie chciała tyć dla dobra roli. Ostatecznie angaż otrzymała Anne Baxter.


Odrzuciła rolę Christine Bonner w filmie In the Cool of the Day, którą ostatecznie zagrała Jane Fonda.


Miała zagrać główną rolę w filmie "40 karatów". Odmówiła, twierdząc że jest za stara do roli.


Ingrid Bergman zastąpiła ją na planie filmu Gospoda Szóstego Dobrodziejstwa> [1958], ponieważ Hepburn była wówczas pochłonięta pracą na planie Historii zakonnicy [1959].


Alfred Hitchcock i współscenarzysta Evan Hunter uważali, że Audrey byłaby idealna do roli rozpieszczonej panny z dobrego domu Melanie Daniels w filmie "Ptaki". Ostatecznie rola trafiła w ręce Tippi Hedren.


Była brana pod uwagę przy obsadzaniu roli Nellie Forbush w filmie Południowy Pacyfik [1958], którą ostatecznie zagrała Mitzi Gaynor.


Otto Preminger pragnął, by Audrey zagrała w "Witaj smutku" ("Bonjour Tristesse"), adaptacji bestsellerowej książki Sagana. W walce o rolą aktorka przegrała jednak z Jean Seberg.


Oferowano jej rolę Joanny D'Arc w filmie Saint Joan [1957], jednak aktorka nie była zainteresowana tym projektem. Ostatecznie angaż otrzymała Jean Seberg.


Na początku swojej kariery miała wystąpić w filmie "Brandy for The...", jednak do realizacji filmu nigdy nie doszło.


Odrzuciła rolę Dominique Vallon w filmie Pewien uśmiech [1958], którą ostatecznie zagrała francuska aktorka Christine Carère.


Czarna, aksamitna sukienka, w której Audrey wystąpiła w filmie "Śniadanie u Tiffany`ego", została sprzedana na aukcji w londyńskim Christie za 470 tysięcy funtów. Sukienka została przekazana przez państwa Lapierre, którzy dostali ją od samego Huberta Givenchy, a dochód ze sprzedaży zostanie przekazany fundacji, niosącej pomoc najbiedniejszym w Indiach.


Została pierwotnie obsadzona w roli Kate Ter Horst w filmie "A Bridge Too Far" jednak zażądała zbyt wysokiej gaży i rola trafiła do Liv Ulmann.


Rozważano jej kandydaturę przy obsadzaniu roli pięknej baletnicy Terry w filmie Światła rampy [1952]. Ostatecznie angaż otrzymała Claire Bloom która nie znała ani jednego kroku tanecznego.


Wytwórnia MGM pragnęła, by to Audrey zagrała główną rolę żeńską w "Braciach Karamazow" jednak Paramount nie zgodziło sie wypożyczyć aktorki konkurencyjnej wytwórni.


Jeanne Moreau> napisała rolę Sary w filmie Światło [1976] specjalnie dla Audrey. Kiedy jednak aktorka odrzuciła ofertę Moreau sama wcieliła się w tę postać.


Otto Preminger chciał, by Audrey zagrała w jego filmie "Kardynał" (1963). Aktorka wycofała się z projektu z powodu ciąży.


Oferowano jej rolę Lady Brett w filmie Słońce też zachodzi [1957], jednak aktorka odrzuciła ją ponieważ uznała iż owa postać jest zbyt nieprzyzwoita. Ostatecznie angaż otrzymała Ava Gardner.


W 1968 u szczytu kariery proponowano jej rolę Kate Morris w ekranizacji powieści Frederica Raphaela - Rzeczy Ryszarda. Hepburn odrzuciła tę ofertę. Do realizacji projektu doszło 12 lat później, główną rolę zagrała słynna szwedzka aktorka Liv Ullman jednak sam film przeszedł bez większego echa.